صفر تا صد عرضه اولیه عمومی(IPO)

صفر تا صد عرضه اولیه عمومی(IPO)

1398/09/20
| 145

عرضه اولیه عمومی از اصطلاحات پر کاربردی است که در بازار های مالی و مخصوصاً بازار رمز ارز ها شنیده می شود. با وجودی که اغلب عرضه های عمومی شرکت ها و بنگاه های تجاری موقعیت های سرمایه گذاری مناسبی را برای سرمایه گذاران فراهم می کنند اما عدۀ کمی از روند دقیق کار مطلع اند. در این یادداشت به بررسی مفصل این شیوۀ سرمایه گذاری خواهیم پرداخت.
 

عرضه اولیه عمومی (IPO) چیست؟

عرضه اولیه عمومی (IPO) به روند عرضه سهام یک شرکت خصوصی به مردم در انتشار سهام جدید اشاره دارد. انتشار سهم عمومی به یک شرکت اجازه می دهد تا سرمایه را از سرمایه گذاران عمومی به دست آورد. تبدیل یک شرکت خصوصی به یک شرکت عمومی می تواند زمان مهمی برای سرمایه گذاران خصوصی باشد تا سود حاصل از سرمایه گذاری خود را به طور کامل به دست آورند، زیرا معمولاً شامل پاداش سهم سرمایه گذاران خصوصی فعلی نیز می باشد. در ضمن، به سرمایه گذاران عمومی نیز اجازه می دهد تا در این پیشنهاد شرکت کنند.

یک شرکت که برنامه ریزی یک عرضه اولیه عمومی را انجام می دهد، معمولاً پذیره نویس یا پذیره نویسان را انتخاب می کند. آنها همچنین صرافی را كه در آن سهام منتشر و متعاقبا معامله می شود را نیز انتخاب می كنند. اصطلاح عرضه اولیه عمومی (IPO) ده ها سال است که در وال استریت و در بین سرمایه گذاران کلمه ای کلیدی بوده است.اعتبار هلندی ها به ارائۀ سهام شرکت هلندی هند شرقی به عموم مردم، با اجرای اولین عرضه اولیه عمومی مدرن است. از آن زمان به بعد، عرضۀ اولیه عمومی به عنوان راهی برای جمع آوری سرمایه از سرمایه گذاران عمومی از طریق انتشار مالکیت سهم عمومی استفاده شده است. با گذشت سالها، عرضه اولیه عمومی به روند صعودی و نزولی انتشار آن شناخته شده است.
بخش های خاص نیز به دلیل نوآوری و عوامل مختلف اقتصادی دیگر روند صعودی و نزولی در انتشار را تجربه می کنند. عرضه های اولیه عمومی فنی در اوج رونق دات- کام تکثیر می شوند زیرا شرکت های نوپا بدون درآمد عجله دارند تا خود را در بازار سهام ارائه کنند. بحران مالی سال 2008 منجر به سالی با کمترین تعداد عرضه اولیه عمومی شد. پس از رکود اقتصادی به دنبال بحران مالی سال 2008، عرضه های اولیه عمومی متوقف شد و برای سالها پس از آن، لیست های جدید نادر بودند. اخیراً، بیشتر بخش های عرضه اولیه عمومی به سمت شرکت های یونیورسال که به ارزش شخصی بیش از یک میلیارد دلار رسیده اند، متمرکز شده است. 
سرمایه گذاران و رسانه ها به شدت درباره این شرکت ها و تصمیم آن ها برای عمومی شدن از طریق عرضه های اولیه عمومی یا خصوصی ماندن گمانه زنی هایی می کنند.

عرضه اولیه عمومی (IPO) چیست؟

نحوه کار عرضه های اولیه عمومی

قبل از عرضه اولیه عمومی، یک شرکت خصوصی تلقی می شود. به عنوان شرکتی خصوصی، تجارت با تعداد نسبتاً کمی از سهامداران از جمله سرمایه گذاران اولیه مانند بنیانگذاران، خانواده و دوستان همراه با سرمایه گذاران حرفه ای مانند سرمایه داران بزرگ یا فرشتگان سرمایه گذار رشد کرده است. هنگامی که یک شرکت به فرآیند رشد خود می رسد در مرحله ای که بداند برای سخت گیری های مقررات کمیسیون بورس و اوراق بهادرآمریکا به همراه مزایا و مسئولیت های سهامداران عمومی به اندازه کافی آماده است، تبلیغات خود را برای عمومی شدن آغاز می کند. به طور معمول، این مرحله از رشد زمانی اتفاق می افتد که یک شرکت تقریباً به ارزش دارایی یک میلیارد دلاری رسیده باشد،که به عنوان وضعیت تک شاخ  نیز شناخته می شود. با این حال، شرکت های خصوصی در ارزیابی های مختلف با اصول اساسی و پتانسیل سودآوری اثبات شده نیز با نظر به رقابت بازار و توانایی آن ها در تحقق الزامات لیست، می توانند واجد شرایط عرضه اولیه عمومی باشند.

عرضه اولیه عمومی گامی بزرگ برای یک شرکت است. این عرضه امکان جمع آوری سرمایه زیادی را در اختیار شرکت قرار می دهد. این به شرکت توانایی بیشتری برای رشد و گسترش می دهد. افزایش شفافیت و اعتبار فهرست سهام نیز می تواند عاملی برای کمک به دستیابی به شرایط بهتر هنگام جستجوی برای صندوق های وام باشد. سهام عرضه اولیه عمومی یک شرکت تحت نظارت دقیق قیمت گذاری می شود. هنگامی که یک شرکت عمومی می شود، مالکیت سهام خصوصی قبلی به مالکیت عمومی تبدیل می شود و سهام خصوصی موجود به ارزش فروش عمومی تبدیل می شوند. پذیره نویسی سهام همچنین می تواند شامل مقررات ویژه ای برای مالکیت سهم خصوصی در سهام عمومی باشد. به طور کلی، تبدیل از خصوصی به عمومی زمانی کلیدی برای سرمایه گذاران خصوصی است تا بتوانند سود مورد نظر خود را دریافت کنند. سهامداران خصوصی ممکن است سهام خود را در بازار عمومی نگه دارند یا بخشی یا همه آن را برای سود به فروش برسانند.

در همین حال، بازار عمومی فرصت بزرگی را برای میلیون ها سرمایه گذار برای خرید سهام شرکت و مشارکت سرمایه سهامداران شرکت فراهم می کند. عموم متشکل از هر سرمایه گذار فردی یا نهادی است که علاقه به سرمایه گذاری در شرکت دارد. به طور کلی، تعداد سهامی که شرکت می فروشد و قیمتی که آن سهام را می فروشد، عوامل تولید ارزش سهام جدید سهامداران شرکت است. ارزش خالص صاحبان سهام هنوز نمایانگر سهام متعلق به سرمایه گذاران است که هم خصوصی و هم نهادی باشد اما با یک عرضه اولیه عمومی ارزش خالص صاحبان سهام با افزایش سرمایه با انتشار اولیه آن به میزان قابل توجهی افزایش می یابد.

 

اصطلاحات کلیدی

یک عرضه اولیه عمومی به روند ارائه سهام یک شرکت خصوصی با انتشار سهام جدید مربوط می شود.شرکت ها برای برگزاری یک عرضه اولیه عمومی باید الزامات آن را در صرافی ها و کمیسیون بورس و اوراق بهادار رعایت کنند. عرضه های اولیه عمومی با ارائه سهام از طریق بازار اولیه فرصتی مناسب را برای جذب سرمایه شرکت ها به وجود می آورند. شرکت ها بانک های سرمایه گذاری را برای بازار، محاسبه تقاضا، تعیین قیمت و تاریخ عرضه اولیه عمومی و موارد دیگر استخدام می کنند. عرضه اولیه عمومی را می توان به عنوان یک استراتژی خروج برای بنیانگذاران شرکت و سرمایه گذاران اولیه آن، و سود کامل حاصل از سرمایه گذاری خصوصی آن ها تحقق بخشید.

برنامه ریزی یک عرضه اولیه عمومی

پذیره نویسان و فرآیند عرضه اولیه عمومی

عرضه اولیه عمومی به طور جامع از دو بخش تشکیل شده است. اولین مرحله مرحله بازاریابی عرضه است، در حالی که مرحله دوم خود عرضه عمومی است. هنگامی که یک شرکت علاقه مند به عرضه اولیه عمومی است، با درخواست پیشنهاد های خصوصی یا با یک یک بیانیه عمومی تبلیغ می کند. پذیره نویسان روند عرضه اولیه عمومی را هدایت می کنند و توسط شرکت انتخاب می شوند. یک شرکت ممکن است یک یا چند پذیره نویس را برای مدیریت بخش های مختلف فرایند عرضه اولیه عمومی به شکل جمعی انتخاب کند. پذیره نویسان در تمام جنبه های آن از دقت و احتیاط عرضه اولیه عمومی گرفته تا تهیه اسناد، تشکیل پرونده ها ، بازاریابی و صدور شرکت درگیر هستند.

 

مراحل عرضه اولیه عمومی شامل موارد زیر است:

پذیره نویسان پیشنهادات و ارزیابی خدمات سرویس ها را ارائه می دهند که بهترین نوع وثیقه برای انتشار، ارائه قیمت، میزان سهام و مدت زمان تخمین زده شده برای عرضه در بازار است. این شرکت پذیره نویسان خود را انتخاب می کند و رسما موافقت خود را با  پذیره نویسی کردن از طریق توافق نامه پذیره نویسی اعلام می کند. تیم های عرضه اولیه عمومی متشکل از پذیره نویسان، وکلا، حسابداران رسمی مجاز و کارشناسان کمیسیون اوراق بهادار و بورس هستند.

 

اطلاعات مربوط به شرکت برای مستندات مورد نیاز عرضه اولیه عمومی گردآوری شده است.

الف) بیانیه ثبت S-1 سند اصلی تشکیل پرونده عرضه اولیه عمومی است. این دو بخش دارد: دفترچه راهنما و اطلاعات مربوط به تشکیل پرونده های خصوصی. S-1 شامل اطلاعات اولیه در مورد تاریخ مورد انتظار برای تشکیل پرونده است. اغلب در طول مراحل قبل از عرضه اولیه عمومی تجدید نظر می شود. دفترچه راهنما نیز به طور مداوم مورد بازنگری قرار می گیرد.

مواد بازاریابی برای پیش بازاریابی انتشار سهام جدید ایجاد می شود.

الف. پذیره نویسان و مدیران برای برآورد تقاضا و تعیین قیمت پیشنهادی نهایی، سهم را به بازار عرضه می کنند. پذیره نویسان می توانند در طی فرایند بازاریابی، در تحلیل مالی خود تجدید نظر کنند. این می تواند شامل تغییر قیمت عرضه اولیه عمومی یا تاریخ انتشار آن در زمان مناسب باشد.

ب) شرکت ها برای برآورده کردن الزامات ویژه ارائه سهم عمومی اقدامات لازم را انجام می دهند. شرکتها باید برای الزامات لیست تبادل و الزامات کمیسیون بورس و اوراق بهادار را برای شرکتهای عمومی رعایت کنند.

هیئت مدیره تشکیل دهید. از فرآیندهای گزارش مالی و حسابداری هر سه ماه اطمینان حاصل کنید. این شرکت سهام خود را در تاریخ عرضه اولیه عمومی صادر می کند.

الف). سرمایه حاصل از انتشار اولیه از سهامداران به صورت نقدی دریافت می شود و به عنوان حق صاحبان سهام در ترازنامه ثبت می شود. پس از آن، ارزش سهام ترازنامه به ارزش سهام سهامداران شرکت به طور جامع وابسته می شود.

برخی از مقررات پس از عرضه اولیه عمومی ممکن است اعمال شود.

الف) پذیره نویسان ممکن است یک بازه زمانی مشخص برای خرید مبلغ اضافی سهام پس از تاریخ عرضه اولیه عمومی داشته باشند.

ب) برخی از سرمایه گذاران ممکن است در انتظار دوره هایی آرام باشند.

اصطلاح عرضه اولیه عمومی (IPO)

مزایای مالی شرکت

هدف اصلی عرضه اولیه عمومی جمع آوری سرمایه برای یک تجارت است که می تواند با مزایای دیگری نیز همراه باشد. شرکت از طریق کل سرمایه گذاران برای جمع آوری بودجه به سرمایه لازم دسترسی پیدا می کند. خرید و فروش سهام را (تبدیل سهم) را تسهیل می کند. همچنین در صورت وجود سهام در لیست عمومی، می تواند ارزش هدف مکتسبه را آسانتر کند. افزایش شفافیت که همراه با گزارش های سه ماهه مورد نیاز است، معمولاً می تواند به شرکت کمک کند تا به عنوان یک شرکت خصوصی اعتبار مطلوب برای استقراض داشته باشد. یک شرکت عمومی می تواند وام های بیشتری را در آینده از طریق عرضه ثانویه جمع آوری کند زیرا از طریق عرضه اولیه عمومی به بازارهای عمومی دسترسی دارد.
شرکت های عمومی می توانند از طریق مشارکت سهام سیال، مدیریت و کارمندان ماهرتری را جذب و حفظ کنند. بسیاری از شرکت ها می‌توانند مدیران اجرایی و سایر کارمندان را از طریق  عرضه اولیه عمومی جبران کنند. عرضه اولیه عمومی میتواند هزینه کمتر سرمایه را هم برای سهام و هم برای بدهی ها اختصاص بدهد. ارائه شرکت، اعتبار و وجهه عمومی آن می تواند به فروش و سود شرکت کمک کند.

 

معایب و جایگزین ها

شرکتها ممکن است با معایب مختلفی در مسیر عمومی شدن روبرو شوند و به طور بالقوه استراتژی های جایگزین را انتخاب کنند. برخی از معایب اصلی شامل موارد زیر است: عرضه اولیه عمومی گران است و هزینه های نگهداری یک شرکت عمومی به شکل مداوم وجود دارد و معمولاً با سایر هزینه های انجام کار ارتباطی ندارد. شرکت ملزم به افشای اطلاعات مالی، حسابداری، مالیاتی و سایر اطلاعات تجاری است. در طی این افشای، ممکن است اسرار و روشهای تجاری را که می تواند به رقبا کمک کند را نیز افشا کند. هزینه های قابل توجهی از نظر حقوقی، حسابداری و بازاریابی بوجود می آید که بسیاری از آنها به طور مداوم است. افزایش زمان، تلاش و توجه مورد نیاز مدیریت برای گزارش.

اگر بازار قیمت عرضه اولیه عمومی را نپذیرد، ریسکی که برای تأمین هزینه لازم است، افزایش نمی یابد. عدم کنترل و مشکلات قوی تر آژانس به خاطر سهامداران جدیدی که حق رأی کسب می کنند و می توانند به طور مؤثر تصمیمات شرکت را از طریق هیئت مدیره کنترل کنند وجود دارد. خطر درگیری در مسائل قانونی یا نظارتی مانند دادخواستهای مربوط به اقدامات مربوط به اوراق بهادار خصوصی و اقدامات سهامداران افزایش یافته است. نوسانات در قیمت سهم یک شرکت می تواند حواس پرتی مدیریت باشد که ممکن است براساس عملکرد سهام به جای نتایج واقعی مالی جبران و ارزیابی شود.

استراتژی های استفاده شده برای افزایش حباب قیمت سهام شرکت های عمومی، مانند استفاده از بدهی بیش از حد برای خرید سهام مجدد، می تواند ریسک و بی ثباتی در شرکت را افزایش دهد. رهبری و مدیریت جدی توسط هیئت مدیره می تواند ماندن مدیران خوبی را که مایل به خطر هستند، در شرکت دشوارتر کند. داشتن سهام عمومی در دسترس، نیاز به تلاش ، هزینه و ریسک قابل توجهی دارد که یک شرکت ممکن است تصمیمی برای اتخاذ آن نداشته باشد. خصوصی  ماندن همیشه یک گزینه است. شرکتها به جای عمومی شدن، ممکن است پیشنهاداتی برای خرید داشته باشند. علاوه بر این، گزینه های جایگزین دیگری وجود دارد که شرکتها ممکن است بعدا به آن برسند.

 

لیست مستقیم

لیست مستقیم زمانی است که عرضه اولیه عمومی بدون هیچگونه پذیره نویسی انجام می شود. لیست های مستقیم فرایند پذیره نویسی را رد می کنند، به این معنی که، ارائه کننده خطر بیشتری را در صورت عدم انجام صحیح بر عهده میگیرد، اما ارائه دهندگان نیز ممکن است از قیمت سهم بالاتری بهره مند شوند. عرضه مستقیم معمولاً فقط برای شرکتی با برندی شناخته شده و تجارتی جذاب امکان پذیر است.

 

حراج هلندی

در حراج هلندی ، قیمت عرضه اولیه عمومی تعیین نشده است. خریداران بالقوه قادر هستند برای سهام مورد نظر و قیمت مورد نظر خود پیشنهاداتی را طرح نمایند. مزایده کنندگانی که مایل به پرداخت بالاترین قیمت سهام موجود به آنان اختصاص می یابد. در سال 2004 ، آلفابت  (GOOG) عرضه اولیه عمومی  خود را از طریق حراج هلندی انجام داد. شرکت های دیگری مانند اینتراکتیو بروکرز گروپ (IBKR) ، مورنینگ استار (MORN) و شرکت بوستون بیر (SAM) همچنین حراج های هلندی را برای سهام خود انجام دادند نه یک عرضه اولیه عمومی سنتی را.

سرمایه گذاری در عرضه اولیه عمومی

سرمایه گذاری در عرضه اولیه عمومی

تنها پس از بررسی و تحلیل دقیقی این استراتژی خروج خاص که  باعث به حداکثر رسیدن بازده سرمایه گذاران اولیه و بیشترین سرمایه برای تجارت میشود یک شرکت تصمیم به جمع آوری سرمایه از طریق عرضه عمومی اولیه می گیرد. بنابراین، وقتی تصمیم عرضه اولیه عمومی گرفته شد، احتمالاً چشم انداز رشد آینده زیاد خواهد بود و بسیاری از سرمایه گذاران عمومی برای دستیابی به تعدادی سهام برای اولین بار در صف خرید قرار می گیرند. عرضه اولیه عمومی معمولاً برای اطمینان از فروش تخفیف نیز می دهند و همین امر باعث جذاب تر شدن آنها می شود، به خصوص هنگامی که خریداران زیادی در عرضه اولیه جذب میشوند.

در ابتدا، قیمت عرضه اولیه عمومی معمولاً توسط پذیره نویسان از طریق فرآیند پیش از بازاریابی تعیین می شود. در اصل، قیمت عرضه اولیه عمومی مبتنی بر ارزیابی شرکت با استفاده از تکنیک های اساسی است. رایج ترین تکنیک مورد استفاده، جریان نقدی با تخفیف است که ارزش فعلی خالص جریان نقدی مورد انتظار شرکت در آینده است. پذیره نویسان و سرمایه گذاران علاقه مند این ارزش را بر اساس هر سهم بررسی می کنند. روشهای دیگری که ممکن است برای تعیین قیمت استفاده شود شامل ارزش سهام، شرکت، میزان مقایسه پذیری شرکت و موارد دیگر می باشد. کارفرمایان تقاضا را افزایش می دهند اما به طور معمول در قیمت تخفیفی را لحاظ می کنند تا در روز عرضه موفقیت کسب کنند

تجزیه و تحلیل اصول و فنون صدور عرضه اولیه عمومی می تواند بسیار دشوار باشد. سرمایه گذاران سرخط اخبار را می بینند اما منبع اصلی اطلاعات باید دفترچه راهنمایی باشد که به محض ثبت نام S-1 در دسترس است. دفترچه اطلاعات مفیدی را در اختیار شما قرار می دهد. سرمایه گذاران باید توجه ویژه ای به تیم مدیریت و تفسیر آنها و همچنین کیفیت کارفرمایان آن ها و مشخصات این معامله داشته باشند. عرضه های اولیه عمومی موفق به طور معمول توسط بانکهای سرمایه گذاری بزرگی پشتیبانی می شوند که توانایی ارتقاء موضوع جدید را دارند.

به طور کلی، مسیر عرضه اولیه عمومی بسیار طولانی است. به این ترتیب، سرمایه گذاران در زمینه ایجاد منافع عمومی می توانند در طول مسیر، برای کمک به تکمیل ارزیابی خود از بهترین و بالقوه ترین پیشنهاد از طریق بسط و توسعه عناوین و سایر اطلاعات پیروی کنند. فرآیند پیشابازاریابی به طور معمول شامل تقاضای سرمایه گذاران بزرگ معتبر خصوصی و سرمایه گذاران نهادی است که به شدت بر معاملات عرضه اولیه عمومی در روز آغاز آن تأثیر می گذارد. سرمایه گذاران در بخش عمومی تا روز عرضه نهایی درگیر این مسئله می شوند. همه سرمایه گذاران می توانند مشارکت کنند اما سرمایه گذاران باید از دسترسی تجاری برخوردار باشند. متداول ترین روش برای سرمایه گذار شخصی برای بدست آوردن سهام، داشتن حساب کاربری در یک پلتفرم کارگزاری است که تخصیصی نیز دریافت کرده و مایل است آن را با مشتریان خود به اشتراک بگذارد.
 

بزرگترین عرضه های اولیه عمومی

گروه علی بابا (BABA) در سال 2014 25 میلیارد دلار جمع آوری سرمایه داشت. گروه سافت بانک(SFTBF) در سال 2018 23.5 میلیارد دلار افزایش سرمایه داشت. گروه بیمه آمریکا (AIG) در سال 2006، 20.5 میلیارد دلار جمع آوری سرمایه کرد. ویزا (V) در سال 2008 با جمع آوری 19.7 میلیارد دلار و جنرال موتورز (GM) در سال 2010 ، 18،15 میلیارد دلار جمع آوری سرمایه داشتند. فیس بوک (FB) نیز در سال 2012 مبلغ 16.01 میلیارد دلار سرمایه جمع آوری کرد.

 

کارایی

فاکتورهای مختلفی وجود دارد که ممکن است بر بازده عرضه اولیه عمومی که غالباً توسط سرمایه گذاران تحت نظر است تأثیر بگذارد. برخی از عرضه های اولیه عمومی ممکن است بیش از حد توسط بانکهای سرمایه گذاری کنترل باشند که می تواند منجر به ضرر اولیه شود. با این حال، اکثر عرضه های اولیه عمومی با معرفی آن ها عموم، در تجارتی کوتاه مدت شناخته می شنود. چند نکته اساسی برای عملکرد عرضۀ اولیه عمومی وجود دارد.

 

قفل کردن

اگر به نمودارهای زیر بسیاری از عرضه های اولیه عمومی نگاهی بیندازید، متوجه می شوید که پس از گذشت چند ماه سهام روندی نزولی می گیرد. این اغلب به دلیل انقضاء دوره قفل شدن است. هنگامی که یک شرکت عمومی می شود، پذیره نویسان باعث می شوند تا افراد درون شرکت مانند مقامات و کارمندان توافق نامه قفل کردن را امضا کنند. موافقت نامه های قفل کردن، قراردادهای الزام آور قانونی بین کارفرمایان و مسئولان داخلی شرکت است که آنها را از فروش سهام برای مدت معینی منع می کند. این دوره می تواند در هر زمانی پس از عرضه از سه تا 24 ماه باشد. نود روز حداقل مدت اعلام شده در قانون 144 (قانون کمیسیون بورس و وراق بهادر آمریکا) است، اما قفل شدن توسط پذیره نویسان می تواند بسیار طولانی تر باشد. مشکل این است که با انقضاء قفل ها، تمام مسئولان داخلی شرکت مجاز به فروش سهام خود هستند. در نتیجه، افرادی است که برای تحقق سود خود سعی در فروش سهام خود دارند در این کار بسیار شتاب می کنند. این عرضه اضافی می تواند فشار نزولی شدیدی را بر قیمت سهام وارد کند.

 

دوره های انتظار

برخی از بانکهای سرمایه گذاری دوره انتظار را در شرایط عرضه خود دارند. این شرط بعد از یک دوره زمانی خاص، تعدادی سهام را برای خرید کنار میگذارد. قیمت ممکن است در صورت خرید این تخصیص توسط پذیره نویسان افزایش یابد.

 

تلنگر Flipping

Flipping عملی برای فروش سریع سهام عرضه اولیه عمومی در چند روز اول برای بدست آوردن سود سریع است. متداول است که سهام در روز اول تخفیف داده می شود و بعد به سرعت بالا می رود.

عرضه اولیه عمومی به روند صعودی

سهام ردیابی

مرتبط با عرضه اولیه عمومی سنتی است آن زمانی که یک شرکت بخشی از تجارت خود را به عنوان نهادی مستقل می چرخاند و سهام ردیابی ایجاد می کرد. دلیل چرخش و ایجاد سهام ردیابی این است که در بعضی موارد قسمت فردی یک شرکت می تواند ارزش بیشتری از کل آن داشته باشد. به عنوان مثال، اگر یک بخش دارای پتانسیل رشد بالایی باشد اما ضررهای فعلی زیادی در داخل شرکت به طور آهسته در حال افزایش باشد، باید آن را از carve out و شرکت مادر را به عنوان یک سهامدار بزرگ نگه داشت، سپس سرمایه اضافی را از طریق عرضه اولیه عمومی جمع کند.

از دید یک سرمایه گذار، اینها می توانند فرصتهای جالب عرضه اولیه عمومی باشند. به طور کلی، چرخاندن یک شرکت اطلاعات زیادی را در رابطه با شرکت مادر و سهام آن در اختیار سرمایه گذاران قرار می دهد. اطلاعات بیشتر در دسترس بیشتر برای سرمایه گذاران بالقوه معمولاً بهتر از اطلاعات کم است و سرمایه گذاران باهوش ممکن است فرصت های خوبی را از این نوع سناریو بدست آورند. Spin-off معمولاً می تواند نوسانات اولیه کمتری را تجربه کند زیرا سرمایه گذاران آگاهی بیشتری دارند.

 

عرضه اولیه عمومی بلند مدت

عرضه اولیۀ عمومی به دلیل بازده روز افتتاحیه بی ثبات شناخته می شود و می تواند سرمایه گذارانی را که به دنبال سود بردن از تخفیف هستند را جذب کند. در دراز مدت، قیمت عرضه اولیۀ عمومی به یک اندازه پایدار تبدیل می شود که می تواند با معیارهای سنتی قیمت سهام مانند میانگین متحرک ها دنبال شود. سرمایه گذارانی که فرصت عرضه اولیه عمومی را دوست دارند اما مایل نباشند خود را در ریسک سهام شخصی درگیر کنند، ممکن است به صندوق های مدیریت شده متمرکز بر عرضه اولیه عمومی توجه کنند. چند صندوق نمایه عرضه اولیه عمومی یا صندوق های قابل معامله وجود دارد که می تواند یک سرمایه گذاری خوب مانند اولین Trust U.S. Equity Opportunities (FPX) باشد.